Czyżewicz Adam (1841–1910), lekarz, poseł na Sejm Krajowy. Ur. w Tarnowie 18 II, tamże ukończył szkoły średnie (1858), uniwersytet zaś w Krakowie (1864). Jako student medycyny pełnił w czasie powstania 1863 r. obowiązki lekarskie z ramienia Rządu Narodowego w szpitalu dla rannych, urządzonym w Hotelu Saskim w Krakowie. Dyplom lekarski uzyskał we Wiedniu (14 VII 1865) a tytuł magistra położnictwa w Krakowie (5 V 1866). W czasie studiów pracował jakiś czas w Zakładzie Anatomii Patologicznej u prof. Teichmana, po doktoracie poświęcił się położnictwu i był asystentem Kliniki Położniczo-Ginekologicznej u prof. Madurowicza (1865–70), po czym uzyskał stanowisko profesora tegoż przedmiotu w Szkole Medyko-Chirurgicznej we Lwowie (11 IX 1871). Po zniesieniu tego studium (1874/5) pozostał nadal – jako ostatni jego przedstawiciel – na stanowisku profesora Szkoły Położnych. Równocześnie (tj. od r. 1871) był prymariuszem Zakładu Położniczego w lwowskim Szpitalu Powszechnym, a od 1894 pełnił zarazem obowiązki prymariusza oddziału ginekologicznego, który zorganizował; w l. 1899–900 zastępował dyrektora Szpitala Powsz.

Poza zajęciami służbowymi i szeroką praktyką prywatną oddawał się Cz. rozmaitym sprawom publicznym. Już w r. 1872 został członkiem Krajowej Rady Zdrowia, w której pracował bardzo intensywnie do końca życia jako długoletni jej przewodniczący; od r. 1875 referował roczne sprawozdania sanitarne. W l. 1876–85 był radnym m. Lwowa a przez jedną kadencję pierwszym wiceprezydentem miasta (1883–5). W r. 1889 obrany posłem na Sejm Krajowy jako przedstawiciel ziemi sanockiej, pozostawał nim przez lat 6. Na tym stanowisku objął przeważną część referatów sanitarnych i położył trwałe zasługi dla kraju, głównie na polu organizacji szpitalnictwa i publicznej służby zdrowia. Przyprowadził do skutku umowę pomiędzy rządem austriackim a Wydziałem Krajowym w sprawie klinik uniwersyteckich we Lwowie, opracował projekt budowy gmachu, mieszczącego obecnie Klinikę Położniczo-Ginekologiczną i Zakład Położniczy wraz ze szpitalnym oddziałem ginekologicznym i przyprowadził do skutku jego budowę, wpływem swym przeprowadził decyzję zbudowania przy Szpitalu Powszechnym we Lwowie wzorowych pawilonów chorób zakaźnych, w r. 1890 wywalczył ustawę o lekarzach okręgowych, stwarzając przez to podwalinę do unormowania krajowej służby zdrowia. Jako członek zarządu i długoletni prezes Towarzystwa Lekarzy Galicyjskich współpracował skutecznie około zrealizowania fundacji stillerowskiej w Morszynie; w Towarzystwie Lekarskim Lwowskim był prezesem dwukrotnie, był nim także w Towarzystwie Ginekologicznym. Ponadto był członkiem Rady Nadzorczej Muzeum Przemysłowego we Lwowie, wreszcie założycielem i dyrektorem Banku Zaliczkowego. Na wszystkich polach działalności składał dowody niepospolitego daru organizacyjnego i wielkiej energii. Znany był przy tym jako wybitny mówca. Ogłaszał prace naukowe, statystyczne, propagandowe, sprawozdawcze, rozmaite luźne artykuły, zarówno w wydawnictwach fachowych jak i w prasie codziennej. Zmarł we Lwowie 24 I 1910, pochowany w Tarnowie.

Finkel-Starzyński, Hist. Uniwersytetu Lwowskiego, passim; »Sprawozdania c. k. Kraj. Rady Zdrowia«; »Sprawozdania sejmowe«; »Sprawozdania Rady m. Lw.«, Nekrologi: Ziembicki G., »Tyg. Lek. Lwowski« 1910, 81; Dobrowolski St., »Przegl. Lek.« 1910, 75; Opolski W., »Głos Lekarzy« 1910, nr 4; nadto w prasie codziennej: »Słowo Polskie« 26 I 1910; (Poratyński J.), »Gazeta Codzienna« 28 I 1910; Bylicki Wł., »Nowiny Lek.« 1910, nr 3, 191; Jaworski J., »Gaz. Lek.« 1910, nr 5, 119; Arch. Szpit. Powsz. Lwów, Vol. personal. I, fol. 10.

Witold Ziembicki